Ob man nun den Hirsch jagte, oder sich gar von ihm verfolgt fĂŒhlte: 2007 war ein Jahr der Kultur und auch die woxx-Redaktion nahm teil daran. Auf dieser Doppelseite haben die woxxies die vergangenen zwölf Monate noch mal Revue passieren lassen und ihre persönlichen kulturellen Lieblinge des (fast) verflossenen Jahres aufgelistet.
Christiane Walerich
Lustgarten
GroĂartig, regelrecht gröĂenwahnsinnig, der Inbegriff von opulenter Geschmacklosigkeit ist eine Gartenanlage im beschaulichen StĂ€dtchen Tivoli in der NĂ€he von Rom. Man fragt sich, welche exzentrische Neigung den Kardinal Ippolito dâEste ĂŒberkam als er 1550 beim Papst in Ungnade fiel und in den Palazzo del Governo nach Tivoli zog. Einen Garten wollte er haben – aber nicht irgendeinen: FĂŒr die Anlage, die sich mit einer Abfolge von Rampen, Treppen und Terrassen ĂŒber den Abhang erstreckt, wurde ein ganzes Stadtviertel erst enteignet, dann zerstört. Anlegen lieĂ der Kardinal stattdessen mehr als 500 Brunnen, NymphĂ€en, Wasserwegen, mit Moos bewachsene, kĂŒnstliche Grotten und Gebirge, Wasserspiele sowie eine Wasserorgel. Ein sprudelnder Kitschgarten, in dem es wohl weniger andĂ€chtig als lustvoll zuging.
Richard Graf
Alles was man braucht
Monströs und zu teuer? Umstritten war sie, die Ausstellung in der âGeblĂ©ishalâ auf Esch-Belval. Und von Mythen umgeben: Hatte nicht der berĂŒchtigte, geldgierige AndrĂ© Heller seine Hand im Spiel? Wurden tatsĂ€chlich Dutzende von Millionen fĂŒr eine âAusstellung ĂŒber BedĂŒrfnisse, Ressourcen und Fairnessâ verpulvert? Nun, der AndrĂ© entpuppte sich als Martin und kommt aus der Schweiz. Und ein GroĂteil der Millioneninvestition ging bei der Instandsetzung des GebĂ€udes drauf. Trotzdem: Es hĂ€tte âAll we needâ – und all den Erschöpften und teilweise Frustrierten die dazu beigetragen haben – gut getan, wen die Ausstellung noch ein paar JĂ€hrchen angedauert hĂ€tte. Und sei es nur, weil mensch sich erst beim zweiten Mal traut und die Rutschbahn ausprobiert. Die Gelegenheit bietet sich nun nicht mehr. Wer zuviel verbraucht und wer zu spĂ€t kommt – den bestraft das Leben.
Renée Wagener
Last Exit
Auch bei diesem Kulturjahr zeitigten die Nebenprodukte und Provisorien den nachhaltigsten Erfolg. Exit 07, der auf dĂŒster gestylte Schuppen zwischen der Rotonde 2 und den heiligen GemĂ€chern des Generalkoordinators, brauchte etwas Zeit, sich warmzulaufen, doch dann … Ein Bingo-Abend jagte den anderen, Jazzkonzerte wechselten ab mit Diskussionsrunden. Bei biederen Ausstellungseinweihungen wurde das Exit zum gern benutzten Notausgang. Das beste Luxemburger Bier gab es hier vom Fass, was will man mehr? Man will, dass es so bleibt, denn auch die megacoole Klientel des Exit trĂ€gt im Herzen einen Hauch von Nostalgie, sie lechzt nach BestĂ€ndigkeit, sie klammert sich an ihre schwarze, teerverseuchte Bierhöhle. Die Lösung ist typisch fĂŒr Luxemburg: Woanders, nĂ€mlich auf dem Paul-Wurth-GelĂ€nde, soll der Phoenix wieder aus der Asche steigen. Mal sehen, ob der Spirit of Exit 07 Ort- und Zeitgrenzen ĂŒberschreiten kann.
Léa Graf
De bloen Hirsch n der Noperschaft
Et war esou vill lass, et mengt ee bal et hĂ€tt een alles verpasst. Dofir wĂ«ll ech net wĂ€it ausschwĂ€ifen an do bleiwen, wou ech wunnen a schaffen, am Quartier Gare/Bouneweg, wou mat e puer Liichteffekter Wonner gewierkt si ginn. De Projet Transient City huet deen trauregen groen Eck, dâFoussgĂ€ngerbrĂ©ck iwwert dâEisebunn an den alen Eisebunnsatelier, mat e puer faarwegen Liichtspiller mĂ©i lieweg gemat. Ech wees zwar net op dat och zum Transient City Projet gehĂ©iert, mee am Parkhaus an der rue Fort Neipperg, enger ellener BetonskĂ«scht, woren op emol op al Stack faarweg Neonsluten installĂ©iert, an och dat gesĂ€it cool aus. Esou ass dee Passage, wou soss all Dag ganz vill Leit mat granzege Gesiichter sĂ©ier duerchlafen, eng mĂ©i interessant a mĂ©i frĂ«ndlech Plaz ginn. Vun Transient City hu mir am beschten dĂ©i Installatioune gefall, dĂ©i entweder e verluerenen Eck opgewĂ€ert hunn oder wou et eppes zâentdecken, an de VirwĂ«tz ugereegt gouf. Par Konter e Monument dat bei enger monumentaler Philharmonie steet, ass da schonns dees gudden e bĂ«sschen zevill. An enger Stad gĂ«tt et Ă«mmer Ecker a Plazen dĂ©i drop waarden aus hierer AnonymitĂ©it erausgeholl ze ginn. DĂ©i misste systematesch KĂ«nschtler zur Dispositioun gestallt ginn, dĂ©i sech dann do eng kĂ«nnten afale loossen.
Luc Caregari
Avalanches artistiques
Ils avaient fait le pari de participer Ă lâannĂ©e culturelle – donc de dĂ©passer la frontiĂšre entre « underground » et culture officielle. Et mĂȘme si on peut rester mitigĂ© sur le rĂ©sultat final, une chose est sĂ»re : le travail du collectif LX5 a dĂ©finitivement enrichi cette annĂ©e culturelle. Aucune association nâa Ă©tĂ© aussi prolifique Ă organiser sans cesse expositions et Ă©vĂ©nements que ce rĂ©seau dâartistes. Certes, mĂȘme pour les plus averti-e-s sâen Ă©tait un peu trop de temps en temps, mais le rythme soutenu des actions leur a dĂ©finitivement rapportĂ© la rĂ©putation de stakhanovistes culturels. Autre point positif : avec leurs rĂ©seaux lĂ©gers ils seront Ă mĂȘme de pĂ©renniser beaucoup plus aisĂ©ment leurs collaborations interrĂ©gionales que ne le sera la structure officielle Ă venir. Peut-ĂȘtre parce que ces collaborations se faisaient dĂ©jĂ bien avant 2007 ?
David Wagner
Projections orchestrales Ă la Philharmonie
Ah, les projections de films accompagnĂ©s dâorchestres Ă la Philharmonie ! Le chef dâĆuvre de Fritz Lang, Metropolis, (dont la conclusion, un peu trop « colla-boration de classes » mâa toujours un peu gĂȘnĂ©) a pris toute son ampleur sur ces sons mĂ©caniques, rĂ©pĂ©titifs et futuristes. On sây serait cru. Idem pour la projection de « Ben Hur », non pas celui avec Charlton Heston et sa rolex au poignet, mais celui de Fred Niblo (1925), le muet, Ă©videmment. Il faut dire que le jeu théùtral de lâorchestre donnait un bon Ă©cho Ă celui des acteurs que la nature du film muet rendait plus expressif. Et lorsque les coups de tambour rĂ©sonnaient de maniĂšre monotone dans la scĂšne des galĂ©riens, on aurait presque commencĂ© Ă ramer. Il ne manquait plus que le fouetteur.
Raymond Klein
Les cerfs masqués du Sichuan
Cette annĂ©e culturelle nâa pas tenu une de ses promesses, Ă savoir ĂȘtre celle de la Grande-RĂ©gion. Il en restera les quelques perles quâelle nous a offertes, dont certaines issues dâune collaboration transfrontaliĂšre. Tel a Ă©tĂ© le cas de lâopĂ©ra « Le roi singe et la montagne de feu », donnĂ© en mai dans le studio du Grand Théùtre. Venus du bout du monde, les artistes de lâopĂ©ra du Sichuan ont gratifiĂ© le public dâun spectacle mĂȘlant théùtre, musique, cracheurs de feu et spectaculaires changements de masques. Sans doute nâaurions-nous jamais bĂ©nĂ©ficiĂ© de cette immersion dans un art scĂ©nique totalement dĂ©paysant sans la collaboration du cerf bleu avec le festival Passages du Théùtre de la manufacture de Nancy. Xiexie nimen !

